Cami avlusuna bırakıyorum aklımdakileri

Herkes saklanınca, gerçekler bile

Teker teker ebeliyorum sağım solumdakileri

Eve geç kalıyorum her gece

İzliyorum bir banka oturup sessizce

Sıraya girmişleri, kuyrukta bekleyenleri

Adımı yazmayı unutmayın diyorum listeye

Seviyorum sırayı bozmadan ölenleri

Cebimde unutuyorum ellerimi

O halde bile toprak değiyor ellerime

Değmez diyorum sil gözlerini

Takılıyorum bir bebeğin gözlerine

Birazdan seni de çağırırlar üzülme

Sözüm, tedirgin ediyor sıradakileri

Aldırmayın baylar yağ sürün ekmeğinize

Ben şu deli çocuk, hani kefen reklamındaki

Büyüdükçe kısıyorum sesimi

Şarkı biterken fark edilmesin diye

Kolluyorum öndekinin ensesini

İsmi okunanı yakın hissediyorum kendime

Bir sessizlik giriyor eski kahveye

Her neyse yarım kalıyor bardaktaki

Diyorum herkesi götürdüler de

Okeye döneni neden götürürler ki

Düşünüyorum hazır olmayan kendimi

Zaten hiç hazır olamayız nedense

Sesli düşünme diyor ön koltuktaki

Şimdi indireceksin kalbime

Hastanın başucunda beklerken gelen kahve

Dışa vuruyor aslında aklımızdakileri

Yatırımlar, toplantılar büyük mesele

Ölmekten az mı önemli okul taksitleri

Ay ışığında seyrediyorum gölgemi

Çok yalnız kalacak ben gidince

Mesken tutar belki evimi

Toprağın soğukluğu düşünce üstüme

Öksürükten davetiye dağıtıyorum herkese

Gidiyoruz akşam eve gider gibi

Ölmek iyi gelir kemik erimesine

Hem canı sıkılırdı insan ölmeseydi

Yarım kalırsa ne olur bir gencin dönem ödevi

Miras kalır henüz alfabedeki kardeşine

Ne kadar garip değil mi?