Rutin gezmelerim, İstanbul’un cadde ve sokaklarını kapsıyor. Ve bu gezmeler genellikle akşam sonrası zamanlarda oluyor. Yeni şeyler görmek, başka yerlerden geçmek ve sonra yürümek birçok insan için olmasa bile benim için zevkli.

Dikkatimi çekenler; vitrinler, yeni açılan nargile kafeler, farklı tasarıma sahip tabelalar, yaşlı insanlar, metroda/otobüste kitap okuyan adamlar, pek nadir de olsa ailecek gezmeye çıkmış insanlar.

Yine öyle günlerden biri...

Akşam saatlerinde gezmek için evden çıkıyorum. Az bir zaman sonra bulunduğum ilçenin büyük bir kısmının elektrikleri kesiliyor. Ve insanların çoluk çocuk yavaş yavaş sokaklara döküldüklerini fark ediyorum.

Bu sokakların ve benim pek alışık olmadığım bir durum, şaşırıyorum.

Sonra babasının elinden tutmuş, bu akşam gezintisinin kendisini ne kadar çok sevindirdiğini anlatmaya çalışan, koşar adımlarla yürüyen küçük bir kız çocuğu görüyorum.

Birkaç aile ise mahallelerine birkaç yıl önce yapılmış olan parkı ilk defa ziyarete gitmekteler!

Bazıları da aylardır erteledikleri baş başa bir akşam yemeği için kendilerine vakit bulmuş olmanın heyecanı içinde.

Bir kıskaçtan kurtulmuş, prangalarından yeni ayrılmış gibi bir yüz ifadesi ile adımlıyor insanlar sokakları ve caddeleri..