dokunma artık yüreğime,

kalemin, kelâmından keskin

nazarın uzaklığından...

yakınlığın yakışından…

derin yaralar açan bir hezeyanın eşiğinde,

hicret izni beklerim ben,

sessizce,

sabırla…

harflerin sıcaklığında yanıyor dilim

susmak hiç bu kadar kalbime dilenmemişti.

ah yâr sözü,

haydi anlatıver tüm seslerin alıp başını gittiği yeri

sekinet inen o dağı,

içini tûr-i sinâ yapmanın bedelini.

babamın diline duanın dokunduğu vaktin biriydi

kaderime aşk’ın böyle yazılışı,

kabul edilmiş duaların ahirinde, aşk’a adanayım diyedir gelişim

aşk’ı adayarak olmasın gidişim.

beyazına siyahî kelimeleri ulamışım hayatın,

bulanmış mı içimdeki akıp giden nehir?

kurumuş mu içime can veren deniz?

duyuyorum uzaklardan gelen çığlıkları,

ölünün kaçıncı günüdür acaba toprağın altında,

kaç gece hesapsız soluklarının hesabını veremedi?

heyhât,

beni mi çağırıyor bu ses,

y/anıldım mı?

y/andım mı?

y/anacak mıyım?

-ölümle/ ölümü…-

nokta!