kelimelerin hıçkırıklarına boğulmuş sessizlik

/neden uzaklar özlem kokar  bu kadar,

avuçladığım her şey, neden kanatır  yüreğimi…/

ey yakınımdaki can acım,

bir gözyaşının masumluğunda kaldı umutlarım

özledim havada asılı duran sevda kokusunu,

hatta özledim soluk benizli kaldırımların sesini, şikayetlerini

iç sızılarını..

mükerrer hüzünlerle gelir güneş, leylimin seherine,

kelimelerin hıçkırıklarına boğulmuş sessizlik

ve ahirinde duaya bürünmüş nefes…

ey yakınımdaki can acım,

hiç bir söz kıymadı benim yürek mâbedime,

sessizliğim hiç bu kadar yakınlaşmadı isyanın bahçesine…

leylimin sönmeyen yıldızları başka semâları aydınlatmış,

yâr diyen nefesim aklanmazmış artık,

içimde hala yankılanan yâr sesi,

ölümü çağıran bir sevda  türküsü,

ey yakınımdaki can acım,

asılı kalan hayatımın neresinden tutunsan ki artık,

tutulduğun aşk, hıfzeder  mi ki içimdeki canı

huzurun yanı başında,

can ayazında…

nokta!